poorita's profileJAA+PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 28 เริ่มก้าวสู่...ชีวิตจริงsummerนี้ โชคดีแฮะ
ปิดตั้งเดือนนึง
แต่ปิดก็เหมือนไม่ได้ปิด
เพราะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบขึ้นคลินิก ฮ่า
เวลาค่อนข้างนาน
แต่ที่จอร์จเซ็งก็เพราะว่า
ตูอ่านหนังสือผิดเล่ม!!!
เซ็งดิ ดันไปอ่านของที่จะขึ้นปี 5
โฮะๆ โง่จัง
สรุปว่า เพิ่งมาตั้งหลักได้เอาตอนที่ใกล้จะกลับมอแล้น
ที่ตั้งใจอ่านมาตั้งน๊านนน นานน
เอาไว้สอบปีหน้านะ
เวงของตู
...
แต่ก็เอาเหอะ
อย่างน้อยก็ได้ไปเที่ยวทะเลตั้งสองหน
ชะอำ-กะเป้ย กวาง
ภูเก็ต-กะ แม่
ดีๆ
ไม่รู้เพราะว่าเราเกิดเดือนมีนารึเปล่า
ราศีมีน มันคือปลากะน้ำ
สงกะสัยชาติที่แล้วจะเกิดเป็นปลา
เราถึงหลงรักทะเล
HAPPY SEA!!!
...I LOVE YOU ^-^ December 26 SPACEคิดยังไงกับ space?
มันจะเหมือนไดอารี่ที่เราๆเคยเขียนกันในสมุดมั้ยฮึ
เพียงแต่เป็นไดอารี่ที่อยู่ในโลกคอมพิวเตอร์
และก็ให้คนอื่นมาอ่านได้ด้วย
คอมเมนท์ได้อีกซะด้วย
สรุปว่ามันเป็นไดอารี่ของเรา...ที่คุยกะคนอื่นได้
เคยได้ยินมาว่า
คนเขียน space น่ะ
โลกส่วนตัวสูง
คนที่ชอบเขียนไดอารี่ลงในสมุด
มันก็เหมือนกับเราคุยกับใครอีกคน
ที่รับฟังปัญหาเราทุกเรื่อง
ยอมรับที่เป็นเราทุกอย่าง
กับทุกสิ่งที่ระบายออกไป
ไดอารี่จะไม่เอาไปบอกใครเด็ดขาด
ถ้าไม่โดนจิ๊กเอาไปดู
space ก็คงจะเหมือนๆกัน
ต่างกันตรงที่ว่า
สิ่งที่เราเขียนลงไป
เราพร้อมจะshare ความคิดเห็นกะคนอื่น
อยากรู้จัง ว่าคนที่ชอบเขียนไดอารี่ลงสมุด
กับเขียนลงspace
จะเขียนเหมือนกันรึเปล่า
โลกเรามันก็แปลก
มีคนตั้งเยอะ..จะล้นโลกอยู่แล้ว
แต่คนก็ต่างหาที่ๆจะระบายสิ่งที่อยู่ในใจ
ถึงแม้มันจะไม่มีชีวิตก็ตาม
ว่าไปมี space ก็ดีนะ
โลกเรามีเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งเยอะ
แต่ละคน ก็แต่ละเรื่อง
คิดแต่ละอย่าง
ซึ่งบางที ความคิดพวกนั้น อาจจะไปกระตุกบางต่อมของเรา
ให้คิดอะไรได้บ้าง นอกจากที่เคยคิด...ว่ามันมีแค่นั้น
ให้ลุกขึ้นมาทำอะไรบ้าง ที่เราไม่คิดว่า มันทำได้ด้วยเหรอวะ
....โลกมันกว้าง...กว้างกว่าที่เราเห็นเยอะ
ต่อให้เอาเวลาตั้งแต่เริ่มมีชีวิตจนตายไป ก็ยังเรียนรู้ไม่หมดหรอก
แต่เราว่ามันน่าสนุกดีออก
หาไปเรื่อยๆ เหมือนมดตัวเล็กๆที่ตาหาของกินในบ้านหลังโต
อาจจะเกือบทุกตัว ที่รู้ว่าของกินอยู่ที่ในครัว และตู้เย็น
...แต่มีไม่กี่ตัวหรอก
ที่จะรู้ว่ามันมีอยู่ใต้เตียง ในห้องของลูกชายจอมซนที่ชอบแอบเอาขนมเข้าไปกิน
world so wide
may be
thing that you seek for
is behind...
สุดท้าย ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาแวะเยี่ยมกันที่นี่บ่อยๆ
ถึงแม้เราจะไม่ได้เจอกัน ไม่ได้คุยกัน ไม่ได้ยินเสียงกัน
แต่ทุกตัวหนังสือที่ตั้งใจพิมพ์ให้ ก็ทำให้อุ่นใจว่า
เรายังไม่ลืมกันนะ
MERRY CHRISTMAS ทุกคนจ้า ^-^ December 20 full fill with her SMILEแค่อยากจะ up space
...
หนาวแล้วนะทุกคน
ดูแลสุขภาพกันด้วย
นี่เราก็ไม่สบายเหมือนกันอากาศเปลี่ยนทีไร
โดนหวัดเล่นงานทุกที
ปีนี้รับถ่ายรูปรับปริญญาให้พี่ที่คณะอีกปี
ตอนแรกว่าจะรับjobนอกคณะแฮะ
แต่...กลัว
กลัวไม่สนุก
จริงๆมันอาจจะสนุกก็ได้นะ
แต่ยังไม่เคยลองทำงานแลกเงินซะที
ได้เงิน กับ ถ่ายรูปแล้วhappy
...เฮ้อ...
บางทีก็เบื่อกันความรักสนุกของตัวเอง
จะพาไม่มีกินกันนิ^-^
รับปริญญาปีนี้ หนาวโคด
ว่าไปก็ไม่ค่อยหนุกหรอก
แต่มีความสุข...มันอิ่มใจมากกว่า
หากคุณเป็นคนๆนึง
ที่ได้รับโทรศัพท์ในเช้าวันรับปริญญา
ว่า...พ่อกับแม่คุณถูกรถชน...
ระหว่างขับรถ เพื่อมาร่วมยินดีกับหลายปีที่คุณเหน็ดเหนื่อย
มันคงเป็นวันที่โหดร้ายมากๆ
ขออนุญาตคุณพี่นะคะ ที่เอาเรื่องมาเล่าให้ทุกคนที่ได้อ่าน
แค่อยากจะให้ทุกคนได้เห็นความเข้มแข็งของผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง
ที่ยังยิ้มได้...แม้ว่าจะยิ้มทั้งน้ำตา
เราแทบจะร้องไห้ตอนที่พี่เค้าบอก
สงสารมากๆ
แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้
บอกกับเราว่า ต้องถ่าย
ตอนแรกพี่แกถอดใจไม่อยากถ่ายแล้ว
เราเองก็แทบจะไม่มีใจถ่ายเหมือนกัน
เราคิดว่ามันเป็นโอกาสนึงในชีวิต
พ่อกับแม่ของพี่เค้าคงจะดีใจ
ถ้าได้เห็นรูปลูกสาวในวันรับปริญญา...ถึงแม้ตัวเองจะไม่ได้ไปก็ตาม
ด้วยหน้าที่ ..อืมมเรียกว่าหน้าที่ หรือ สิ่งที่ควรจะช่วยพี่เค้าดี
คิดแค่ว่า...ต้องมีรูปพี่แกที่สวยที่สุด
เพื่อนๆทุกคนน่ารักมาก โดยเฉพาะน้องนิว
คอยดูแลพี่อุ้ยตลอด
ทุกคนทำให้พี่แก...ยิ้มได้...หัวเราะได้
ถึงแม้ว่าจะปวดใจแค่ไหน
แต่เราว่าพี่แกก็คงรู้สึกดีในอีกด้าน
กับคนอีกกลุ่มที่เป็นห่วง
.......
แล้วพี่อุ้ยก็ยิ้มได้น่ารักจริงๆ
แต่ละวันที่ผ่านไป
มันไม่มีอะไรแน่นอนเลยจริงๆ
เคยคิดว่าถ้าเราเจอแบบนี้เอง...คงแย่
แต่เห็นรอยยิ้มของพี่อุ้ย...ในวันที่เลวร้าย
พี่แกก็ยังยิ้มได้จากใจ
......นี่แหละ...ค่าตอบแทนในการถ่ายรูปครั้งนี้
มันไม่จำเป็นต้องเป็นเงิน
สิ่งที่เราได้...มันมากกว่านั้น
...แต่ก็อยากลองรับjobดูนะ
อยากรู้ว่า เราในฐานะลูกจ้างถ่ายภาพ จะเป็นยังไง
หนาวแล้ว... รับปริญญาผ่านไปแล้ว
เรื่องราวมากมายผ่านไปแล้ว
เมื่อไหร่...ดอกกาลพฤกษ์จะบานซะทีน้อ...
หนาวจัง.... ...แต่อุ่นใจ...
มีคนที่รักนี่มันดีจัง^-^
November 23 อะไรดีๆจากฟันปลอมอาทิตย์นี้โคดโหด รายงานตู้มมากๆ อะเหอ เหนื่อยใช้ได้เลยแหละ แต่โหดสุดก็เรียงฟันปลอมนี่แหละ เพิ่งเข้าใจ ว่ากว่าจะปักลงไปแต่ละซี่มันต้องคิดมากกว่าแค่คิดว่าให้มันเรียงกันสวยๆก็พอ เรียงให้เหมือนกับฟันเดิมของเค้ามากที่สุด ให้เค้าใส่ฟันปลอมที่เราทำแล้วเหมือนกับเป็นฟันของเค้าจริงๆ โดนแก้ ริ้อใหม่มาจะเป็น10รอบแล้วนิ แต่ทุกรอบที่รื้อ เราก็เรียงเร็วขึ้นทุกครั้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงเขวี้ยงทิ้งไปแล้ว คงปักเดาๆอะไม่แคร์คะแนนอยู่แล้ว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เพื่อแค่เราคนเดียว แต่สิ่งที่เรากำลังทำ มันเพื่อคนอื่น คนที่ต้องการความช่วยเหลือจากเรา คิดเหมือนหมอจังแฮะ แต่ถ้าไม่คิดอย่างนี้ ก็คงไม่ซิ่วมาหรอก เฮ้อ...เหนื่อย ...นี่...เรากำลังจะเป็นหมอจริงแล้วสินะเนี่ย งึมๆ...จามีคนกล้ามาทำฟันกะชั้นมั้ยหวา คิดถึงทุกคนจัง ช่วงนี้หายหัวให้กับทุกวงการเพื่อนเก่าๆก็ไม่ค่อยได้โทรไปเลย ยิ่งโฟโต้ อยู่ใกล้แค่เนี้ย โผล่หัวไปไม่กี่ครั้งเอง ...เวลาก็มีเท่ากับไอนสไตน์ ตูทำอะไรอยู่เนี่ย October 13 วันเก่าๆอะเหอ
ประเทศไทยเป็นอาไร
เมือ่ไหร่ฝนจะหยุดตกซะทีน้ออ..
...
วันนี้ไปป๊ะกะเพื่อนๆสมัยม.ต้น
ได้แก่
หนูนี-น่ารักเหมือนเดิม
นก-ชั้นไม่กล้าเดินข้างแกตอนฝนตก กลัวฟ้าผ่า อิ
นังพรรัช-สงสัยโดนพิษงูพันขา บวมเชียว
เจ่กิฟท์ ป่าน ปู กุ๊กกิ๊กมามิได้
...
เฮ้อ
เพื่อนๆจะจบกันแล้ว
โดยเฉพาะนังป่าน ตุลานี้ก็จบแล้ว
ก็ดี
มีเงินเดือนแล้วมาเลี้ยงเพื่อนด้วยนะ อิอิ
...
หวังว่าฝนฟ้าจะเป็นใจ
หยุดตกทีเท๊อะ
จาไปเที่ยวกรุงเต้บ
งึมๆๆ
ไม่ได้เอาD50ลูกรักกลับมาด้วย
คิดถึงจัง
กลับไปนะ...จะฟัดให้เลนส์กระจุยเลย
เคยสังเกตมั้ยว่าในมิวสิควิดีโอเพลงอกหักมักจะมีฝนตกทุกที
มันก็แปลกเนอะ
ฝนตกทีไร...มันทำให้รู้สึกเศร้าได้ทุกที
เหมือนกับ มีฟ้ามาร้องไห้เป็นเพื่อน
เวลาที่ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา
...คิดถึงทุกคนจัง...
วันนี้ได้กลับไปคุยกับเพื่อนเก่า
รู้สึกดีมากๆเลยแฮะ
เหมือนมาสะกิดเราไว้
ว่าวันเก่าที่ดีๆ...มีให้เราไว้นึกถึง
ส่วนวันเก่าๆที่แย่ๆ...ให้มันผ่านมาสอนเราก็พอ
...
มันทำให้เราลืมวันเก่าๆ...ที่แสนเศร้าไปได้บ้าง
อย่างน้อยก็แป๊บนึงแหละ |
JAA+
|
|||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
