poorita's profileJAA+PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 28 เริ่มก้าวสู่...ชีวิตจริงsummerนี้ โชคดีแฮะ
ปิดตั้งเดือนนึง
แต่ปิดก็เหมือนไม่ได้ปิด
เพราะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบขึ้นคลินิก ฮ่า
เวลาค่อนข้างนาน
แต่ที่จอร์จเซ็งก็เพราะว่า
ตูอ่านหนังสือผิดเล่ม!!!
เซ็งดิ ดันไปอ่านของที่จะขึ้นปี 5
โฮะๆ โง่จัง
สรุปว่า เพิ่งมาตั้งหลักได้เอาตอนที่ใกล้จะกลับมอแล้น
ที่ตั้งใจอ่านมาตั้งน๊านนน นานน
เอาไว้สอบปีหน้านะ
เวงของตู
...
แต่ก็เอาเหอะ
อย่างน้อยก็ได้ไปเที่ยวทะเลตั้งสองหน
ชะอำ-กะเป้ย กวาง
ภูเก็ต-กะ แม่
ดีๆ
ไม่รู้เพราะว่าเราเกิดเดือนมีนารึเปล่า
ราศีมีน มันคือปลากะน้ำ
สงกะสัยชาติที่แล้วจะเกิดเป็นปลา
เราถึงหลงรักทะเล
HAPPY SEA!!!
...I LOVE YOU ^-^ December 26 SPACEคิดยังไงกับ space?
มันจะเหมือนไดอารี่ที่เราๆเคยเขียนกันในสมุดมั้ยฮึ
เพียงแต่เป็นไดอารี่ที่อยู่ในโลกคอมพิวเตอร์
และก็ให้คนอื่นมาอ่านได้ด้วย
คอมเมนท์ได้อีกซะด้วย
สรุปว่ามันเป็นไดอารี่ของเรา...ที่คุยกะคนอื่นได้
เคยได้ยินมาว่า
คนเขียน space น่ะ
โลกส่วนตัวสูง
คนที่ชอบเขียนไดอารี่ลงในสมุด
มันก็เหมือนกับเราคุยกับใครอีกคน
ที่รับฟังปัญหาเราทุกเรื่อง
ยอมรับที่เป็นเราทุกอย่าง
กับทุกสิ่งที่ระบายออกไป
ไดอารี่จะไม่เอาไปบอกใครเด็ดขาด
ถ้าไม่โดนจิ๊กเอาไปดู
space ก็คงจะเหมือนๆกัน
ต่างกันตรงที่ว่า
สิ่งที่เราเขียนลงไป
เราพร้อมจะshare ความคิดเห็นกะคนอื่น
อยากรู้จัง ว่าคนที่ชอบเขียนไดอารี่ลงสมุด
กับเขียนลงspace
จะเขียนเหมือนกันรึเปล่า
โลกเรามันก็แปลก
มีคนตั้งเยอะ..จะล้นโลกอยู่แล้ว
แต่คนก็ต่างหาที่ๆจะระบายสิ่งที่อยู่ในใจ
ถึงแม้มันจะไม่มีชีวิตก็ตาม
ว่าไปมี space ก็ดีนะ
โลกเรามีเรื่องราวเกิดขึ้นตั้งเยอะ
แต่ละคน ก็แต่ละเรื่อง
คิดแต่ละอย่าง
ซึ่งบางที ความคิดพวกนั้น อาจจะไปกระตุกบางต่อมของเรา
ให้คิดอะไรได้บ้าง นอกจากที่เคยคิด...ว่ามันมีแค่นั้น
ให้ลุกขึ้นมาทำอะไรบ้าง ที่เราไม่คิดว่า มันทำได้ด้วยเหรอวะ
....โลกมันกว้าง...กว้างกว่าที่เราเห็นเยอะ
ต่อให้เอาเวลาตั้งแต่เริ่มมีชีวิตจนตายไป ก็ยังเรียนรู้ไม่หมดหรอก
แต่เราว่ามันน่าสนุกดีออก
หาไปเรื่อยๆ เหมือนมดตัวเล็กๆที่ตาหาของกินในบ้านหลังโต
อาจจะเกือบทุกตัว ที่รู้ว่าของกินอยู่ที่ในครัว และตู้เย็น
...แต่มีไม่กี่ตัวหรอก
ที่จะรู้ว่ามันมีอยู่ใต้เตียง ในห้องของลูกชายจอมซนที่ชอบแอบเอาขนมเข้าไปกิน
world so wide
may be
thing that you seek for
is behind...
สุดท้าย ขอบคุณทุกๆคนที่เข้ามาแวะเยี่ยมกันที่นี่บ่อยๆ
ถึงแม้เราจะไม่ได้เจอกัน ไม่ได้คุยกัน ไม่ได้ยินเสียงกัน
แต่ทุกตัวหนังสือที่ตั้งใจพิมพ์ให้ ก็ทำให้อุ่นใจว่า
เรายังไม่ลืมกันนะ
MERRY CHRISTMAS ทุกคนจ้า ^-^ December 20 full fill with her SMILEแค่อยากจะ up space
...
หนาวแล้วนะทุกคน
ดูแลสุขภาพกันด้วย
นี่เราก็ไม่สบายเหมือนกันอากาศเปลี่ยนทีไร
โดนหวัดเล่นงานทุกที
ปีนี้รับถ่ายรูปรับปริญญาให้พี่ที่คณะอีกปี
ตอนแรกว่าจะรับjobนอกคณะแฮะ
แต่...กลัว
กลัวไม่สนุก
จริงๆมันอาจจะสนุกก็ได้นะ
แต่ยังไม่เคยลองทำงานแลกเงินซะที
ได้เงิน กับ ถ่ายรูปแล้วhappy
...เฮ้อ...
บางทีก็เบื่อกันความรักสนุกของตัวเอง
จะพาไม่มีกินกันนิ^-^
รับปริญญาปีนี้ หนาวโคด
ว่าไปก็ไม่ค่อยหนุกหรอก
แต่มีความสุข...มันอิ่มใจมากกว่า
หากคุณเป็นคนๆนึง
ที่ได้รับโทรศัพท์ในเช้าวันรับปริญญา
ว่า...พ่อกับแม่คุณถูกรถชน...
ระหว่างขับรถ เพื่อมาร่วมยินดีกับหลายปีที่คุณเหน็ดเหนื่อย
มันคงเป็นวันที่โหดร้ายมากๆ
ขออนุญาตคุณพี่นะคะ ที่เอาเรื่องมาเล่าให้ทุกคนที่ได้อ่าน
แค่อยากจะให้ทุกคนได้เห็นความเข้มแข็งของผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง
ที่ยังยิ้มได้...แม้ว่าจะยิ้มทั้งน้ำตา
เราแทบจะร้องไห้ตอนที่พี่เค้าบอก
สงสารมากๆ
แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้
บอกกับเราว่า ต้องถ่าย
ตอนแรกพี่แกถอดใจไม่อยากถ่ายแล้ว
เราเองก็แทบจะไม่มีใจถ่ายเหมือนกัน
เราคิดว่ามันเป็นโอกาสนึงในชีวิต
พ่อกับแม่ของพี่เค้าคงจะดีใจ
ถ้าได้เห็นรูปลูกสาวในวันรับปริญญา...ถึงแม้ตัวเองจะไม่ได้ไปก็ตาม
ด้วยหน้าที่ ..อืมมเรียกว่าหน้าที่ หรือ สิ่งที่ควรจะช่วยพี่เค้าดี
คิดแค่ว่า...ต้องมีรูปพี่แกที่สวยที่สุด
เพื่อนๆทุกคนน่ารักมาก โดยเฉพาะน้องนิว
คอยดูแลพี่อุ้ยตลอด
ทุกคนทำให้พี่แก...ยิ้มได้...หัวเราะได้
ถึงแม้ว่าจะปวดใจแค่ไหน
แต่เราว่าพี่แกก็คงรู้สึกดีในอีกด้าน
กับคนอีกกลุ่มที่เป็นห่วง
.......
แล้วพี่อุ้ยก็ยิ้มได้น่ารักจริงๆ
แต่ละวันที่ผ่านไป
มันไม่มีอะไรแน่นอนเลยจริงๆ
เคยคิดว่าถ้าเราเจอแบบนี้เอง...คงแย่
แต่เห็นรอยยิ้มของพี่อุ้ย...ในวันที่เลวร้าย
พี่แกก็ยังยิ้มได้จากใจ
......นี่แหละ...ค่าตอบแทนในการถ่ายรูปครั้งนี้
มันไม่จำเป็นต้องเป็นเงิน
สิ่งที่เราได้...มันมากกว่านั้น
...แต่ก็อยากลองรับjobดูนะ
อยากรู้ว่า เราในฐานะลูกจ้างถ่ายภาพ จะเป็นยังไง
หนาวแล้ว... รับปริญญาผ่านไปแล้ว
เรื่องราวมากมายผ่านไปแล้ว
เมื่อไหร่...ดอกกาลพฤกษ์จะบานซะทีน้อ...
หนาวจัง.... ...แต่อุ่นใจ...
มีคนที่รักนี่มันดีจัง^-^
November 23 อะไรดีๆจากฟันปลอมอาทิตย์นี้โคดโหด รายงานตู้มมากๆ อะเหอ เหนื่อยใช้ได้เลยแหละ แต่โหดสุดก็เรียงฟันปลอมนี่แหละ เพิ่งเข้าใจ ว่ากว่าจะปักลงไปแต่ละซี่มันต้องคิดมากกว่าแค่คิดว่าให้มันเรียงกันสวยๆก็พอ เรียงให้เหมือนกับฟันเดิมของเค้ามากที่สุด ให้เค้าใส่ฟันปลอมที่เราทำแล้วเหมือนกับเป็นฟันของเค้าจริงๆ โดนแก้ ริ้อใหม่มาจะเป็น10รอบแล้วนิ แต่ทุกรอบที่รื้อ เราก็เรียงเร็วขึ้นทุกครั้ง ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงเขวี้ยงทิ้งไปแล้ว คงปักเดาๆอะไม่แคร์คะแนนอยู่แล้ว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เพื่อแค่เราคนเดียว แต่สิ่งที่เรากำลังทำ มันเพื่อคนอื่น คนที่ต้องการความช่วยเหลือจากเรา คิดเหมือนหมอจังแฮะ แต่ถ้าไม่คิดอย่างนี้ ก็คงไม่ซิ่วมาหรอก เฮ้อ...เหนื่อย ...นี่...เรากำลังจะเป็นหมอจริงแล้วสินะเนี่ย งึมๆ...จามีคนกล้ามาทำฟันกะชั้นมั้ยหวา คิดถึงทุกคนจัง ช่วงนี้หายหัวให้กับทุกวงการเพื่อนเก่าๆก็ไม่ค่อยได้โทรไปเลย ยิ่งโฟโต้ อยู่ใกล้แค่เนี้ย โผล่หัวไปไม่กี่ครั้งเอง ...เวลาก็มีเท่ากับไอนสไตน์ ตูทำอะไรอยู่เนี่ย October 13 วันเก่าๆอะเหอ
ประเทศไทยเป็นอาไร
เมือ่ไหร่ฝนจะหยุดตกซะทีน้ออ..
...
วันนี้ไปป๊ะกะเพื่อนๆสมัยม.ต้น
ได้แก่
หนูนี-น่ารักเหมือนเดิม
นก-ชั้นไม่กล้าเดินข้างแกตอนฝนตก กลัวฟ้าผ่า อิ
นังพรรัช-สงสัยโดนพิษงูพันขา บวมเชียว
เจ่กิฟท์ ป่าน ปู กุ๊กกิ๊กมามิได้
...
เฮ้อ
เพื่อนๆจะจบกันแล้ว
โดยเฉพาะนังป่าน ตุลานี้ก็จบแล้ว
ก็ดี
มีเงินเดือนแล้วมาเลี้ยงเพื่อนด้วยนะ อิอิ
...
หวังว่าฝนฟ้าจะเป็นใจ
หยุดตกทีเท๊อะ
จาไปเที่ยวกรุงเต้บ
งึมๆๆ
ไม่ได้เอาD50ลูกรักกลับมาด้วย
คิดถึงจัง
กลับไปนะ...จะฟัดให้เลนส์กระจุยเลย
เคยสังเกตมั้ยว่าในมิวสิควิดีโอเพลงอกหักมักจะมีฝนตกทุกที
มันก็แปลกเนอะ
ฝนตกทีไร...มันทำให้รู้สึกเศร้าได้ทุกที
เหมือนกับ มีฟ้ามาร้องไห้เป็นเพื่อน
เวลาที่ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา
...คิดถึงทุกคนจัง...
วันนี้ได้กลับไปคุยกับเพื่อนเก่า
รู้สึกดีมากๆเลยแฮะ
เหมือนมาสะกิดเราไว้
ว่าวันเก่าที่ดีๆ...มีให้เราไว้นึกถึง
ส่วนวันเก่าๆที่แย่ๆ...ให้มันผ่านมาสอนเราก็พอ
...
มันทำให้เราลืมวันเก่าๆ...ที่แสนเศร้าไปได้บ้าง
อย่างน้อยก็แป๊บนึงแหละ October 09 ปิดเทอมแล้วค่ะ...ที่รักเสร็จสิ้นซะที
กับการสอบมาราธอน โคดจายีดอะ
เซง
แต่มันก็ผ่านไปแล้วเนอะ
ปล่อยไปๆ
สอบเสร็จแล้วก็ได้พักสมองซักที
แต่เรื่อง...หัวใจ...นี่จิ
โคดจาเศร้าเลย
หากคนเราแค่มองตาก็เข้าใจแล้ว ก็คงดีสิเนอะ
คนที่ไม่ค่อยกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจอย่างเรา
คงจะมีคนเข้าใจมากขึ้นบ้าง
รวมถึง...คนที่คิดว่าจะเป็นคนที่เข้าใจเรามากที่สุด
...
ไม่น่าเชื่อ
กับช่วงเวลาที่ผ่านมาแค่แป๊บเดียว
เราจะกลายเป็นคนใจร้าย
ทำร้ายใครๆหลายคน..ที่รักเรา...มากมาย
ทั้งๆที่...อยากทำให้ทุกอย่างมันดีที่สุด
ทั้งๆที่...ไม่อยาให้มีใครต้องเจ็บ
ทุกอย่างที่ยิ่งพยายาม
กลับเป็นว่า...ยิ่งย้อนกลับมาทำร้ายเรา
...
นี่หรือ ชีวิตที่เราต้องโตขึ้นเรื่อยๆ
แต่มันก็ต้องแลกกับอะไรหลายๆอย่าง
บางที...มันเจ็บจังเลย
...
อยากแหกปากร้องไห้เหมือนตอนเด็กๆ
แล้วก็มีมือที่อบอุ่นมาลูบหัวปลอบใจ
...คงดีเนอะ...
ดื่มให้ตัวเองซักที...กับรักที่เพิ่งผ่านพ้นไป...
พี่น้อง...วันนี้จ๋าเศร้า...อย่าว่ากันนะ
September 25 สอบอยู่ก็สอบอยู่ไง
ตลกมั้ย
กรูเบื่อแว้ว
...
...
เห็นข่าวปฏิวัติแล้วตื่นเต้น
นึกว่าจะได้ไปเดินราชดำเนินแล้ววว
...
...
แต่ว่า
ที่น่าตื่นเต้นกว่านะ
ไอ้เหลี่ยมมันจะทำอะไรต่อไป
..
..
ฮึ August 29 up แล้ว ทุกท่านหายหัวไปจากวงการนานมาก
งงเลย
space เปี๊ยนไป๋
ตั้งแต่เปิดเทอมมาไม่ได้โงหัวไปไหนเลย
งานเยอะฉิบ
...เหนื่อย...
...
...
หายไปนาน
ก็มีหลายเรื่องที่ผ่านมา
ทั้งดี ไม่ดี
มันก็เป็นอย่างนี้แหละชีวิต
...
เคยรู้สึกผิดมั้ย
ตอนนี้...อยู่ดีก็รู้สึกผิด
แบบไม่ได้ตั้งใจ
ไม่ได้ตั้งตัวด้วย
เอาเหอะ...
ถ้าเราจะดูเป็นคนไม่ดีในสายตาบางคน
แต่จะทำให้เค้าสบายใจ
ก็ได้นะ
เพราะคนที่เข้าใจเราจริงๆ
คงเข้าใจว่า...เราเป็นยังไง
....
แย่จัง
....
เมื่อฝนซาเข้าหน้าหนาว
เธอจะอยู่ที่ไหน จะคิดถึงฉันรึเปล่า
แค่อยากรู้...
จาก...เจ้าสาวที่กลัวฝน
คิดถึงเพื่อนๆทุกคนนะ
จ๋าหายหัวไปก็อย่าเพิ่งลืมตูนาเวร่
ชีวิต...พลาดอย่างแรง May 19 ลองของหน่อยจิ๊
¸ღ¸ ลองของ¸ღ¸ ... แบบว่าเพิ่งเริ่มก้าวหน้า อิ เมื่อวานเพิ่งกลับมาจากระยอง...ฮิ ยังไม่ต้องอิจฉานะ ไปช่วยพ่อทำงานน่ะ กะว่างานเสร็จเราก็จะเที่ยวกัน...เย่ แล้วคุณพายุที่รักก็มาทักทาย สรุปว่า...ชั้นไปดูฝนตก...ที่ระยอง ... แต่ก็ดีไปอีกแบบ คนที่ไปเที่ยว...มักจะคาดหวังความสุขที่อยู่ตรงหน้า คนที่แอบรักใคร...มักจะคาดหวังกับ ความรัก ที่อาจจะเกิดเอาข้างหน้า ... คนเราก็งี้แหละ มากกว่าครึ่งชีวิตอยู่ด้วยความหวัง ... คราวนี้ ผิดหวังเล็กน้อย แต่เราก็ได้บางสิ่งที่ไม่ได้หวังกลับมาแทน ไม่มีอะไรในโลกที่ได้มาฟรีๆ และก็ไม่มีอะไรที่เราเสียไปโดยไม่ได้อะไรกลับมาเช่นกัน อยู่ที่เราจะมอง ... ... เกือบได้เจอท่านยะแล้ว เสียดายๆ คนเจิมกล้องเรานะเนี่ย...555+ คราวหน้าละกันเนอะ ... อิ สุดท้าย thanksแพรวมากๆจ้า ... ชั้นจะสู้ต่อไปนะ ทาเคชิ
May 13 พุงแตกแล้วง่า... ตู
อุตส่าห์ไปวิ่งมาตั้งหลายวัน
เจอแกงค์วันเดียว
ตบะแตกกระจุย
แต่ไม่เป็นไรหรอก
กับไขมันที่เพิ่มมาไม่กี่ขีด
แลกกับการกระชับมิตรภาพที่เริ่มหลวมให้แน่นปั๋งอีกครั้ง
ไขมันแค่นี้
ชั้นวิ่งอีกกี่วันก็ได้เพื่อน...
รูปไม่ค่อยชัดเท่าไหร่นะ
ไม่ได้ทำอะไรเลย
ถ่ายเสดแล้วก็รีบลงเลย
...สดดี... May 07 REFRESH!!! WOO^o^WOOOOOOOOOOOOOOOO!!!!!!!!
ทะเลที่รัก
ในที่สุดก็ได้ไปทะเลซักที
ถึงแม้จะไปแค่ชะอำ
(รอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้แล้ว)
ก็ยังดีวะ...ดีกว่าไม่ได้ไป...อิ
คราวนี้ทัวร์ซะเหนื่อยเลย
ไปสวนสนด้วย...แต่ที่นี่ได้แค่เอาเท้าแหย่ๆ
ก็ยังดีวะ...งึมๆ
เล่น นอน กิน เล่น นอน กิน
มีความสุขจัง
อิอิ
เคยได้ยินที่เค้าว่ากันว่า
ไปทะเล
ไม่หนีร้อน...ก็หนีรัก
แต่เคยได้ยินประโยคนี้มั้ย
"LOVE IS EVERYWHERE"
เฮ้อ...
ชีวิตหนอ
May 04 ทันตะ...แพทย์ สู้ตาย!!!ง่ะ
เพื่อนๆ
คณะชั้นเลื่อนเปิดเทอม... เงิม...เงิม...เงิม...
เร็วขึ้น...อึ้น...อึ้น...อึ้น...
ตั้งอาทิดนึง....งึง...งึง...งึง....
แง้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง้
ชีวิต May 03 It's not easyอะโห...
กำลังใจถล่มทลาย
ขอบคุณทุกๆคนนะค๊า
ก็เพราะมีพวกเธอนี่แหละ
ทำให้เราอยู่กับความเศร้านานๆไม่เป็นซักที
เทอๆ
เทอว่าเราจะได้ไปเที่ยวทะเลกันมั้ยะ?
การที่ใครบางคนต้องยอมทนอ้างว้าง อาจเพียงเพราะว่า... เขาไม่ต้องการให้คนที่อยู่ด้วย... ต้องรู้สึกอ้างว้างยิ่ง...หากเคียงข้างเขา เพียงเพราะคำว่า..."เราไม่เข้าใจกัน" May 01 วันที่ 2...ผ่านไปได้อีกวัน
สิ่งที่เคยรู้สึกว่าต้องแบกมันมาตลอด
วันนี้...พอได้วางมันลงบ้าง
...ตัวเบาขึ้นเยอะเลย
แต่มันเหงาจัง... April 30 1วันผ่านไป...1วัน
กับการได้พักจริงๆซักที
...นี่เราได้พักจริงๆแล้วเหรอ
ความรู้สึกนี้ เพลงนี้ลอยเข้าหูเต็มๆ
April 29 กับเรื่องที่เหนื่อย...วันนี้พาแม่ไปศิริราชมา
โชคดีจัง ได้เจอเป้ยกะกร
ถึงจะแค่สองคน
แต่กลิ่นอาย843ก็ลอยมาเต็มๆ
...คิดถึงเพื่อนว่ะ...
วันนี้ยังคุยกันไม่ค่อยเต็มที่เลย
แต่คิดในแง่ดี...ก็ดีกว่าไม่ได้คุยเนอะ
วันนี้สนุกมากๆ หวังว่าซักวันเราคงจะรวม843ได้ครบซักทีนะ555
ปิดเทอมนี้เป็นปิดเทอมที่ว่างสุดๆ
เพื่อนฝึกงานกันหมดเลยอะ
ไม่มีคนเที่ยวกะตูเลย...งึมๆ
ท่ามกลางความอิจฉาตาร้อนของคุณเพื่อนๆที่รัก
แกคิดว่าชั้นสบายล่ะสิ
หึ...ไม่เลย
ตอนนี้ชั้นเหนื่อยว่ะ...
กับบางคน...
ที่อาจจะไม่เคยแม้แต่เปิดblogชั้นมาอ่าน
ทั้งๆที่เห็นออนตัวเขียวตลอด
ที่เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีอะไรคุยกับชั้น
แต่ชั้นก็อดยิ้มไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นชื่อเค้าขึ้นมาตรงหน้าจอโทรศัพท์
ที่ตอนนี้...อาจจะคิดว่าชั้น...เปลี่ยนไปแล้วก็ได้มั้ง
ชั้นก็แค่คิดว่าการถอยออกมาซักก้าว
ออกมาดูว่าตอนนี้ มันเกิดอะไรขึ้น
ทบทวนสิ่งที่ผ่านมา แล้วค่อยหาทางทำให้มันดีขึ้น
มันน่าจะเป็นอีกทางออกนึงที่ดี
และชั้นจะได้พัก...ซักที
ดูเหมือนชั้นเป็นคนเห็นแก่ตัวจังเลย
แต่ชั้นไม่อยากให้มันแย่ไปกว่านี้แล้วว่ะ
และกับบางคน...และบางคน
ขอบคุณสำหรับความรู้สึกดีๆ ความช่วยเหลือทุกอย่าง
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่มีให้
ถึงแม้ว่าเราอาจจะให้คุณได้ไม่ตรงกับที่คุณต้องการ
ตอนนี้...ความศรัทธาในความรักแบบนั้น...มันแทบไม่เหลือแล้ว
ขอโทษด้วย หากสิ่งที่เราทำไปเหมือนว่าเราหลอกคุณ
ขอโทษจริงๆ ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้นเลย
ขนาดตัวเราเอง ยังโดนตัวเอง หลอกตัวเองเลย
April 27 คนมันว่างจอร์จ
วันนิไปวิ่งมา เหนื่อยมากกก
แต่รู้สึกว่าได้เหงื่อแล้วโล่งตัวไปเยอะเลย
ปิดเทอมทำไมมันว่างอย่างนี้น้ออ
พยายามหาอะไรทำจนหลายๆคนบอกว่าพอเหอะ
อยู่กับบ้าน กับพ่อ กับแม่ เถอะ
เหอ...คนมันว่างหนิ
ตอนนี้มีโครงการอาสามากอด
เป็นกลุ่มอาสาสมัครช่วยผู้ประสบภัยสึนามิ
อยากไปมากกกกกกกกกกก
รู้สึกว่ายังไม่ค่อยได้ช่วยอะไรเท่าไหร่เลย
ตอนนี้ว่างๆอะนะ
ตอนนี้ก็ได้แต่สวดมนต์ขอให้พ่อกับแม่ให้ไปได้ทีเถอะ
...เพี้ยง!!!...
April 24 คำถามมีคำถามที่ว่า "ระยะทาง" กับ "เวลา "
อะไรที่จะทำให้คนสองคน "ห่าง" กันได้มากกว่า
หรือเพราะมันเป็นที่ "เราทั้งคู่"
...เหนื่อยจัง... พรุ่งนี้...FULL HOUSE ตอนอวสานแหละ
อิอิ April 23 ที่แถวบ้านวันนิไปลองกล้องกับวิวแถวบ้าน
...คนมองเต็มเรย...ไม่เคยเห็นคนถ่ายรูปรึงายฟะ -_-"
ถ่ายได้แต่พระอาทิตย์ มุกเก่าๆ เหอๆ แต่ CCDกระจุยแน่ๆตู
แต่ก็ดูที่น่าจะใช้ได้ประมาณ3-4รูป ก็โอนะ จากที่ถ่ายประมาณเกือบ30รูป(ฮ่า)
รบกวนใครที่ผ่านมา ช่วยคอมเมนท์รูปด้วยนะ
ความรู้สึกของคุณ ช่วยเราได้เยอะนะ
ขอบคุณค้าบบ^-^
|
|
|
